Amstelveenpijn

Nog ruim een week, en dan houdt sneltram 51 – de Amstelveenlijn – op te bestaan in de vorm die we kennen sinds 1990. De laatste rit zal gemaakt worden in de nachtelijke uurtjes van 2 op 3 maart. Dat is een moment dat men toch niet helemaal voorbij heeft willen laten gaan. Onder de titel ‘Adieu Amstelveenlijn!‘ zal de allerlaatste rit met de nodige egards uitgeleide worden gedaan.

In dat adieu! zit een bepaalde weemoed. Minder sterk dan ons vaarwel!, maar meer doorvoeld dan een simpel dag! – een tot ziens! zou hier wat cynisch zijn. Het is een weemoed die je een naam zou kunnen geven: Amstelveenpijn. Maar Amstelveenpijn is meer dan dat.

Amstelveenpijn is: de oorspronkelijke plannen voor een echte metroverbinding; de ideologische weerstand die in de jaren zeventig en tachtig tegen het hele begrip ‘metro’ bestond; de wethouder die een grote invloed uitoefende op de plannen; en het uiteindelijke concept ‘sneltram’ dat daarmee geboren werd.

Amstelveenpijn is: de lijn die met een valse start begon, de beloftes daarna nooit helemaal kon waarmaken, en eigenlijk levensgevaarlijk en onbetrouwbaar bleek.

Amstelveenpijn is: de hernieuwde liefde voor de metro die in de jaren negentig ontluikte, de optimistische blik in de toekomst, waarin de Amstelveenlijn onderdeel zou kunnen uitmaken van de Noord/Zuidlijn; de andere wethouder die, om financiële motieven, besloot rücksichtslos een streep door die plannen te zetten; en het compromis van de tram dat daaruit naar voren kwam.

Amstelveenpijn is: het met hangen en wurgen naar de eindstreep toe werken, met vertragingen, rituitval, te korte treinen en reizigers als menselijke sardines in vermoeid blik; en een exploitant die niet veel meer kan dan zich na het zoveelste incident weer verontschuldigen en ondertussen reikhalzend naar het einde uitkijken.

En Amstelveenpijn zal zijn: jaren met de bus moeten omdat de Amsteltram nog niet rijdt, en als deze tram dan eenmaal rijdt, moeten overstappen op station Zuid, dat de komende tien jaar bovendien een enorme bouwput zal zijn ter meerdere eer en glorie van Amsterdams nieuwste juweel in de kroon: de Zuidas.

De lijn in zijn huidige vorm zal zeker niet door iedereen worden gemist. En als de infrastructuur eenmaal vernieuwd is, en de nieuwste trams van de Amsterdamse vloot eroverheen glijden in een soepele beweging van Zuid naar Westwijk – en over een aantal jaar Uithoorn – zullen weinigen nog met weemoed terugdenken aan die oude Amstelveenlijn.

Dan zal Amstelveenpijn een verre herinnering zijn aan een experiment. Opgezet met de beste bedoelingen, maar zoals het Engelse spreekwoord luidt: the road to hell is paved with good intentions. Amstelveenpijn is daarmee uiteindelijk ook een les voor toekomstige wethouders en plannenmakers.

Advertenties

2 gedachten over “Amstelveenpijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s